21024 Luwr

Fakty

  • LokalizacjaParyż, Francja
  • BudowaZabudowa na tym obszarze od 1190 roku do czasów współczesnych
  • Styl architektonicznyPołączenie renesansu i modernizmu

Historia

Wzniesiony pod koniec XII w. Luwr był wielokrotnie przebudowywany, ale zawsze stanowił jeden z najbardziej charakterystycznych elementów Paryża. Dziś mieści się tam najczęściej odwiedzane muzeum na świecie, słynące z kolekcji słynnych dzieł sztuki, takich jak „Mona Lisa” Leonarda da Vinci, a także z niesamowitej architektury budowli, łączącej w sobie elementy z epok od renesansu do modernizmu.

Pierwotnie Luwr był fortecą, zbudowaną pod koniec XII w., aby chronić Paryż.  Był on nieprzerwanie przebudowywany i rozbudowywany, aż w 1546 r. zamieniono go w pałac królewski w stylu renesansowym.

Kiedy Ludwik XIV przeniósł dwór królewski z Luwru do nowego pałacu wersalskiego w 1678 r., znaczna część królewskiej kolekcji sztuki pozostała w Luwrze.

Transformacja Luwru w dzisiejsze muzeum rozpoczęła się w czasie rewolucji francuskiej. W 1791 r. nowe Zgromadzenie Narodowe podjęło decyzję, by Luwr stał się „miejscem gromadzącym świadectwa wszelkich nauk i sztuki”. Oficjalne otwarcie muzeum w Luwrze miało miejsce w 1793 r. Wstęp był bezpłatny, a kolekcja obejmowała już dzieła da Vinci, Rafaela, Poussina i Rembrandta. 

Kolekcja muzealna powiększała się przez kolejne dwa stulecia i na początku lat 80. XX w. stało się jasne, że konieczny jest generalny remont, aby zwiększyć dostępność wystaw i zapewnić należytą obsługę rosnącej liczbie odwiedzających.

Architekt

leoh Ming Pei urodził się w 1917 r. w Chinach. Gdy miał 17 lat, przybył do Stanów Zjednoczonych studiować architekturę na Massachusetts Institute of Technology (MIT). Zainspirowany pracą Le Corbusiera oraz nowym prądem w architekturze określanym mianem „stylu międzynarodowego” Pei kontynuował naukę w Graduate School of Design na Uniwersytecie Harvarda, gdzie poznał Waltera Gropiusa oraz Marcela Breuera — dwóch liderów europejskiego ruchu artystycznego Bauhaus.

W 1955 roku, po zakończeniu pracy przy szeregu wielkogabarytowych konstrukcji na terenie Stanów Zjednoczonych dla nowojorskiej firmy Webb & Knapp, Pei założył własną firmę — I. M. Pei and Associates (I. M. Pei i Wspólnicy). Pei i jego zespół pracowali przy wielu dużych projektach, takich jak Biblioteka Kennedy'ego w Bostonie, Ratusz Miejski w Dallas w stanie Teksas, czy wschodni budynek Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie. To właśnie ten ostatni budynek przykuł szczególną uwagę osób odpowiedzialnych za projekt renowacji Luwru.

Pei miał zostać pierwszym zagranicznym architektem zatrudnionym przy renowacji Luwru, choć wiele osób we Francji podchodziło bardzo sceptycznie to faktu, że tak prestiżowy krajowy projekt został przekazany w ręce architekta cieszącego się sławą „mistrza architektury modernistycznej”. Sam Pei był w pełni świadomy, że „historia Paryża zaklęta jest w kamieniach, z których zbudowano Luwr”. I choć jego pomysły — takie jak chociażby szklana piramida — spotkały się początkowo z dużą krytyką, to ostatecznie projekt renowacji okazał się wielkim sukcesem, a piramida Luwru stała się najsłynniejszą budowlą muzeum.

Wyświetl informacje o produktach