21003 Seattle Space Needle

  • Produkcja zakończona

Fakty

  • Architekt: John Graham i wspólnicy
  • Klasyfikacja: Wieża obserwacyjna 
  • Typ konstrukcji: Stalowa rama konstrukcyjna 
  • Koszt: 4,5 mln dolarów (1962) 
  • Windy: 3
  • Podstawa zabudowy: 36,6 x 36,6 m 
  • Wysokość: 158 m
  • Lokalizacja: 400 Broad Street, Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone 
  • Materiały: Stal, beton i szkło 
  • Iglica: Piorunochron 184 m
  • Kondygnacje: 60 
  • Lata budowy: 1961–1962

Historia

Wieża Space Needle™ — jeden z najbardziej rozpoznawalnych punktów w krajobrazie Seattle — została zbudowana z myślą o Wystawie Światowej w 1962 roku.

Jednak na etapie budowy tej odważnej, futurystycznej konstrukcji pojawiło się mnóstwo trudności. Znalezienie odpowiedniego miejsca pod budowę było niezwykle trudne, dlatego finansowany z prywatnych środków projekt omal nie został anulowany. Dogodną lokalizację wyznaczono zaledwie 13 miesięcy przed datą Wystawy Światowej w 1962 r.

Ze względu na krótki czas przeznaczony na budowę niektóre elementy podpór i tarasu widokowego wieży Seattle Space Needle zbudowano osobno i dopiero potem gotowe zamontowano na budowli. Aby zrównoważyć ciężar wieży, jej środek ciężkości obniżono aż do poziomu gruntu przez umieszczenie trzech podpór w ogromnej płycie betonowej o grubości 9 m.

Wieżę oddano do użytku tuż przed terminem — druga winda została zamontowana zaledwie dzień przed wielkim otwarciem.

Architekt

W 1959 r. artysta Edward E. Carlson wykonał wstępny szkic wieży Seattle Space Needle™ na serwetce w kawiarni. Wygląd górnej części budowli był zainspirowany wieżą obserwacyjną w Stuttgarcie w Niemczech i pierwotnie miał przypominać balon. Z pomocą architekta Johna Grahama i jego wspólników projekt przeszedł wiele zmian, aż w końcu zyskał słynny kształt latającego spodka.

Wystawie Światowej w roku 1962 nadano nazwę „Wystawa Wieku 21”, a jej motywem przewodnim był futuryzm i amerykański optymizm. Wygląd wieży miał utożsamiać epokę „wyścigu w kosmos”, dzisiaj lepiej znaną jako „era kosmiczna”. W duchu podboju kosmosu nawet zewnętrznym warstwom farby nadano odpowiadające nazwy. Podpory mają kolor „Biały Kombinezon”, główny słup — „Orbitalny Oliwkowy”, pierścień — „Czerwień Ponownego Wejścia”, a dach pagody — „Galaktyczny Złoty”.